پیر بوردیو تلاشگری در زمینه ی آشتی میان اختلاف و کشمکش میان عینیت و ذهنیت است و در یکی از آثارش این تقابل را مخرب ترین و بنیادی ترین عامل دو دستگی در علوم اجتماعی می داند .

دغدغه ی اصلی او و اتفاقا تکیه کلامش ، واژه ی " میدان " است ؛ وی با این مفهوم می توانست ساختار روابط را تعریف کند. فرض او این بود که سرمایه اقتصادی و فرهنگی مانند دو قطب رو در رو در میدان اجتماعی عمل می کنند ؛ بوردیو در توضیح فضای اجتماعی یا میدان می گوید : این دو حالتی رقابتی دارند . عاملان اجتماعی در آن میدان تدابیری گوناگون برای اداره یا بهبود جایگاه خود بکار می گیرند ، چیزی که در میدان بر سر آن بازی می شود ، افزودن سرمایه است و این سرمایه را به چهار دسته تقسیم می کند : اقتصادی – فرهنگی-اجتماعی و نمادین. وی قائل است که هر میدان منطق خود را دارد و عاملان اجتماعی که جایگاه خاصی را تعریف می کنند ، می فهمند که چگونه باید در میدان رفتار کنند .

بوردیو با نگاهی تلفیقی به عاملیت و ساختار ، به رابطه ای دیالکتیکی مابین آنها معتقد است. او طرفدار موضعي است که در عين ساختارگرا بودن، عوامل انساني را نيز درنظر داشته باشد. در نظر او ، ساختارها الزام آور نيستند اگرچه الزاماتي را بركنش هاي انساني تحميل مي نمايند. اما در ضمن امكاناتي را نيز براي فعاليت كنشگران در داخل ساختار فراهم مي نمايد. كه بدون وجود آنها امكان پذير نمي بود. به بيان ديگر ساختار ها هم محدود كننده و هم الزام آور و هم توانا كننده مي باشند.